Þá er nóvember genginn í garð.  Ég var í lokaprófum í byrjun mánaðarins, það var frekar strembinn tími, þar sem María var mikið í pössun svo ég gæti lært. Síðan prófin kláruðust hefur hún verið mikið að passa upp á mömmu sína. Hún stækkar og stækkar og er orðin 9 mánaða, ekkert smá fljótt að liða. Hún er búin að ná betri tökum á að nota hinu ýmsu hluti sem göngugrind, en hefur ekki náð eins góðum tökum á því að sofa í rúminu sínu. Það gengur brösulega og hefur hún erft þrjóskuna okkar Gísla sem gerir þetta enn erfiðara.  30. október sagði hún “babb-ba” og meinti pabbi.  Hún er einnig farin að segja “mamma” og svo segir hún “namm”. Það getur verið mjög fyndið því nýjasta hjá henni er að reyna að stinga upp í mann dótinu sem hún heldur á og segja “namm”.  Mjög svo góð að gefa manni að smakka á dótinu sínu. Hún er alltaf jafn hrifin af Andreu og ljómar öll þegar hún sér hana. Hún skilur þó ekki leikinn sem Andrea er mest í með henni, en hann felst í því að “njósna” um Maríu og passa að María sjái sig ekki. Hún er dugleg að borða og er farin að borða ansi fjölbreytt, hún er búin að fá nautagúllas, nautahakk, lambakjöt, fisk og allt grænmeti. Henni finnst voða gaman að týna upp í sig cherios eða brauð. Hún á það til að koma með hina yndislegu svipi og hin furðulegustu hljóð.

Af Andreu Ruth er það að frétta að hún fór til Guðmundar, bæklunarlæknis um daginn. Hann er mjög ánægður með hana og finnst hendin hafa réttst aðeins meira til hægri og virðist vera alveg bein þegar hún er í hvíld. Hann er einnig ánægður með hvað saumarnir greru vel og hversu vel örin líta út. Þumallinn mætti vera meira út og talaði hann um að hægt væri að hafa í huga einhvern tíman í framtíðinni að strappa hann upp. Hún missir kraft í hendinni þeagr hún kreppir hnefa þar sem að þá dettur úlnliðurinn niður. Hún á að koma aftur eftir 6 mánuði. Ef Thomas kemur til landsins fyrir þann tíma, þá verður kallað á okkur og hún send til hans í skoðun.  Hun á síðan að byrja aftur í iðjuþjálfun og þurfum við að hafa samband við Elsu um að koma henni aftur í hana.  Skvísan fór síðan til augnlæknis í síðustu viku og lítur allt ljómandi vel út þar. Andrea var ekkert smá dugleg og þurfti ekki að nota blað til að benda á stafina sem hún sá, enda er hún farin að þekkja stafina. Þrátt fyrir að vera fjarsýnni á vinstra auga, þá sá hún ekki verr með því. Hún á því bara að halda áfram að vera með gleraugun og koma í eftirlit eftir ár.

Andrea er byrjuð að læra að lesa, reyndar er smá pása í því núna, þar sem hún var farin að vera pirruð ef við leiðréttum hana eða leiðbeindum. En henni gekk mjög vel og ruglast helst á sérhljóðunum. Hún er búin að eiga nokkrar snildarsetningar undanfarnar vikur, t.d. spurði hún hvort við ætluðum að hafa sebrahest í jólamatinn, hvort ísland væri á hvolfi. Síðan sagði hún mér að Valdi afi væri með svona svartar tennur af því þegar hann var lítill þá var ekki til nógu mikið af tannlæknurum. Hún spurði mig einnig um daginn, hvort ég kynni að teikna brjóst í peysu. Sagði að Nína kynni að teikna brjóst í peysu í gær kom hún svo heim með teikningu af stelpu sem var með brjóst og í peysu :) Er ekki búin að vera nógu dugleg að hripa niður það sem hún hefur verið að segja en hún er ótrúlega fyndin stundum. Hana langar mjög að flyta líkt og restinni af familíunni, en hennar ástæða er sú að hana hlakkar svo til að geta leyft Heklu frænku að gista.

Svona rétt í lokin viljum við óska afmælisbörnum nóvembersmánaðar til hamingju með daginn sinn :)